حالا ماییم و وبلاگی قدیمی…چی کارش کنم؟ نمی دونم! شاید نوشتم گهگداری چیزی…

از آنجا که مدیران سایت از ما کاربران، درخواست هدیه کردند، من تصمیم گرفتم که هدیه ام به بالاترین مهیا کردن زمینه « یک هفته آرامش» باشد. به همین خاطر می خواهم از تمام کاربرانی که به نحوی با کاربر دیگری در فاز تنش و درگیری هستند، خواهش کنم که یک آتش بس یک هفته ای را به احترام بالاترین رعایت کنند.

البته این قدم اول است. ایده‌آل من آن بود که می توانستم تیتر مطلبم را «صلح در بالاترین» انتخاب می کردم.

به همین خاطر برای دوستانی که می‌خواهند یک قدم از آتش بس و ترک مخاصمه فراتر بگذارند و از این فرصت (سالگرد تولد بالاترین) استفاده کنند تا با «حریف» خود صلح کنند هم پیشنهاد دیگری دارم. پیشنهاد من به شما دوستان این است که همین حالا، فارغ از اینکه خود را محق می دانید یا نه، بروید و یک پیغام دوستانه زیر آخرین لینک کاربر یا کاربرانی که اخیراً با شما «درگیری» داشته اند بگذارید.

خودم هم قصد دارم که شروع کننده «صلح در بالاترین» باشم و زیر لینک کاربرانی که اخیراً با آنها درگیری (البته نه شدید!) ذاشته ام، پیامی دوستانه خواهم گذاشت.

امیدوارم که در دومین سال حیات بالاترین شاهد محیطی آرام تر و دوستانه تر باشیم و اوقات خوبی را در کنار هم سپری کنیم.

اما نکته ای در این تیتر این خبر مستتر بود. لوموند برای نام بردن از این افراد از واژه “گروگان های سابق” استفاده کرده بود. مساله اینجاست که آیا اینها گروگان بوده اند؟ آیا گروگان خواندن آنها به معنی این نیست که بگوییم دولت لیبی (یا هر دولتی) حق بازداشت قانونی کسانی را که به زعم خود مرتکب جرمی در آن کشور شده اند را ندارد؟ دادگاه لیبی این افراد را به اتهام آلوده کردن کودکان لیبیایی به ویروس ایدز محاکمه کرد و با عمدی تشخیص دادن آن، آنها را به مرگ محکوم کرده بود. سوای اینکه آیا آنها مورد محاکمه عادلانه قرار گرفته اند یا خیر، آنها به صورت قانونی و توسط مقامات صالح بازداشت شده بوده اند. پس استفاده از عنوان “گروگان” را تنها می توان زیر سوال بردن حق حاکمیت لیبی بر کشور خود قلمداد کرد.

جالب است که این نوع رویکرد را پیشتر نیز در مورد ملوانان بازداشت شده در ایران مشاهده کرده بودیم.